چون او گل من است...

آدم یه موقع حس میکنه همه چیزش رو تو مشتش داره. هر کسی و چیزی که مهمه رو داره. اما یه دفعه چیزی رو از دست میده. اونم دقیقاً‌ تو شرایطی که تنها دلگرمیش همون چیزه. هر چقدر هم بی ارزش باشه. بعد وقتی میخوای دستت رو دراز کنی و مشتت رو باز تا دوباره اونو بگیریش،‌ همه چیزتو از دست میدی. عین یه ماهی که از دست لیز بخوره. دوباره شروع میکنی اون چیزاتو به دست میاری. به هر زحمتی شده دستو دراز میکنی. یکم مشتت پر میشه ولی میفهمی که درسته که این چیزای جدید، ‌دقیقاًهمونائن،‌  دقیقاًهمون چیزایی که قبلاً‌داشتی و واست مهم بودن ولی بازم اونا نیستن... فقط مال توئه که منحصره... همونا که از اول داشتی...
 اینجاست که  یاد یه تیکه از شازده کوچولو می‌افتیم که میگه: "چون فقط اونه که آبش دادم،‌ چون فقط اونه که زیر شیشه گذاشتمش، ‌چون او گل من است..."

 بعد خودِت،‌ مشتتو وا می‌کنی و همه رو میذاری کنار. واسه این که یه سری دونه به دست بیاری و فقط اونا باشن که آبشون میدی...

دی ماه 88

این پست رو دی 88 نوشته بودم... ملکه‌ی بهار قدیمی...! دوستش دارم... بی ویرایش با همون سادگی، گفتم بذارمش...


+روزهایم پر از ترانه‌های نصفه و نیمه شدند... چیزی برای نوشتن نبود!

/ 3 نظر / 11 بازدید
fly

in posteto khondam yade hale khodam oftadam.koli talash kardam o akhar sar nashod vali bazam baghiyaro kenaram daram vali asan delam mesle ghadim beheshon khosh nist.ziba negashti

روح اله

سلام و درود تمام نوشته ها و اشعار و پست های وبلاگتان زیباست . « شعر برای شعر » واقعا حرف دل بود از این شعرتان بی نهایت لذت بردم . با اجازه در مواقع لزوم از این شعرتان در برخی نظر دهی ها در سایت شعر نو استفاده خواهم کرد البته با ذکر نام شاعر. عیدتان مبارک و دلتان شاد . [گل][گل][گل]

هنگام

ای جانم....ملکه ی بهار4 سال پیش...کوچوووولووو بودی[زبان] آره...عین یه ماهی که از دست لیز بخوره...!